Adwent

wywodzi się z łaciny, gdzie „adventus” znaczy tyle co „przyjście”.

Okres ten został ustanowiony w Kościele w IV wieku, podczas Synodu w Saragossie w 380 roku. W VI wieku papież Grzegorz Wielki zalecił, by Adwent trwał cztery tygodnie.

Okres ten niemal od samego początku miał mieć radosny wydźwięk (oczekiwanie na narodzenie Zbawiciela), jednocześnie jednak powinien skłaniać do refleksji i pokuty, dlatego ustalono, że kapłani będą nosić w tym okresie fioletowe szaty liturgiczne.

W tym czasie wierni oczekują na powtórne przyjście Zbawiciela – narodziny Jezusa Chrystusa. Na adwent składają się cztery niedziele adwentowe.

Adwent posiada swoją własną, charakterystyczną liturgię. Każdego dnia adwentu (oprócz niedziel) sprawowane są Msze Święte o Najświętszej Maryi Pannie, zwane Mszą Świętą Roratnią.


Symbole adwentowe:

roratkaRoratka – świeca z niebieską wstążką, która jest symbolem chrześcijanina.

Wosk wyobraża ciało, knot – duszę, a płomień – światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa – Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej.

 

 


Wieniec z czterema świecami.wieniec

Zapalanie kolejno świec przez kolejne cztery niedziele oznacza czuwanie i gotowość na przyjście Chrystusa.

Wiąże się to ze słowami Chrystusa, który określał siebie mianem „światłości świata”.

Pierwsza świeca – symbol przebaczenia przez Boga nieposłuszeństwa Adama i Ewy wobec Niego.
Druga świeca – symbol wiary patriarchów Narodu Izraelskiego jako wdzięczność za dar Ziemi Obiecanej.
Trzecia świeca – symbol radości króla Dawida, który celebruje przymierze z Bogiem.
Czwarta świeca - symbol nauczania proroków, głoszących przyjście Mesjasza.